ഭൂമിക്ക് എന്തെങ്കിലും സംഭവിച്ചാൽ ചൊവ്വ മനുഷ്യന് ലൈഫ് ഇൻഷുറൻസാകുമോ? മസ്കിന്റെ ചൊവ്വാ ദൗത്യം

ഭൂമിയിലെ ഏറ്റവും വലിയ കോടീശ്വരനായ ഇലോൺ മസ്കിന്റെ സ്വപ്നങ്ങൾ ഇപ്പോൾ ഭൂമിയിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്നതല്ല. സൗരയൂഥത്തിലെ ചുവന്ന ഗ്രഹമായ ചൊവ്വയെ ലക്ഷ്യമിട്ടാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ബഹിരാകാശ ഗവേഷണ കമ്പനിയായ സ്പേസ് എക്സ് (SpaceX) ഇപ്പോൾ പ്രവർത്തിക്കുന്നത്. ചൊവ്വയിൽ വെറുമൊരു സന്ദർശനം നടത്തുക മാത്രമല്ല മസ്കിന്റെ ലക്ഷ്യം, മറിച്ച് അവിടെ മനുഷ്യന്റെ സ്ഥിരതാമസത്തിനുള്ള ഒരു കോളനി നിർമ്മിച്ച് മനുഷ്യരാശിയെ ഒരു 'മൾട്ടി-പ്ലാനറ്ററി സ്പീഷീസ്' അഥവാ ഒന്നിലധികം ഗ്രഹങ്ങളിൽ ജീവിക്കുന്ന ജീവിവർഗ്ഗമായി മാറ്റുക എന്നതാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആത്യന്തികമായ സ്വപ്നം.

മസ്കിന്റെ വാക്കുകളിൽ പറഞ്ഞാൽ, "ബോധമണ്ഡലത്തിന്റെ വ്യാപ്തിയും ആഴവും വർദ്ധിപ്പിക്കുന്നതിനും മനുഷ്യ നാഗരികതയുടെ ദീർഘകാല നിലനിൽപ്പ് ഉറപ്പാക്കുന്നതിനുമാണ് നമ്മൾ ചൊവ്വയിലേക്ക് പോകേണ്ടത്." 2000-മാണ്ടിന്റെ തുടക്കം മുതൽ മസ്ക് ഈ സ്വപ്നത്തിന് പിന്നാലെയാണ്. ദീർഘകാലാടിസ്ഥാനത്തിൽ നോക്കുമ്പോൾ ഭൂമി മനുഷ്യന് അത്ര സുരക്ഷിതമല്ലെന്നാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ വിലയിരുത്തൽ. ഭാവിയിൽ ഭൂമിക്ക് എന്തെങ്കിലും വലിയ ദുരന്തം സംഭവിച്ചാൽ മനുഷ്യരാശിയുടെ നിലനിൽപ്പ് ഉറപ്പാക്കാനുള്ള ഒരു 'ലൈഫ് ഇൻഷുറൻസ്' അല്ലെങ്കിൽ ഒരു ബാക്കപ്പ് പ്ലാനറ്റ് ആയിട്ടാണ് മസ്ക് ചൊവ്വയെ കാണുന്നത്.

എന്നാൽ യാഥാർത്ഥ്യം വളരെ കഠിനമാണ്. ചൊവ്വ മനുഷ്യന് ജീവിക്കാൻ ഒട്ടും അനുകൂലമല്ലാത്ത, അതിശൈത്യമുള്ളതും വരണ്ടതുമായ ഒരു ഗ്രഹമാണ്. അവിടെ ചെന്നിറങ്ങുക എന്നത് മാത്രമല്ല വെല്ലുവിളി, മറിച്ച് അവിടെ ശ്വസിക്കാനുള്ള വായു, ഭക്ഷണം, ഊർജ്ജം, സുരക്ഷിതമായ പാർപ്പിടം എന്നിവ ദീർഘകാലത്തേക്ക് ഒരു പരിധിയുമില്ലാതെ നിർമ്മിക്കുക എന്നതാണ് ഏറ്റവും വലിയ ഭഗീരഥ പ്രയത്നം. ഈ സംവിധാനങ്ങളിൽ ഒരൊറ്റ പിഴവുണ്ടായാൽ പോലും മുഴുവൻ ദൗത്യവും പരാജയപ്പെടാം.

സ്റ്റാർഷിപ്പും സ്പേസ് എക്സിന്റെ കുതിപ്പും

ഈ വലിയ ദൗത്യം വിജയിപ്പിക്കുന്നതിനായി സ്പേസ് എക്സ് നിർമ്മിച്ച ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും ശക്തമായ റോക്കറ്റ് സംവിധാനമാണ് 'സ്റ്റാർഷിപ്പ്-സൂപ്പർ ഹെവി'. ഇതിന്റെ കോൺഫിഗറേഷൻ അനുസരിച്ച് 120 മുതൽ 142 മീറ്റർ വരെ ഉയരമുള്ള ഈ റോക്കറ്റ് മനുഷ്യചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ പ്രവർത്തനക്ഷമമായ റോക്കറ്റ് സംവിധാനമാണ്. ഇത് പൂർണ്ണമായും വീണ്ടും ഉപയോഗിക്കാൻ കഴിയുന്ന രീതിയിലാണ് രൂപകൽപ്പന ചെയ്തിരിക്കുന്നത്. ബഹിരാകാശത്തേക്ക് 100 മുതൽ 150 ടൺ വരെ ഭാരം വഹിക്കാൻ ഇതിന് ശേഷിയുണ്ട്. ഈ സംവിധാനത്തിന് പ്രധാനമായും രണ്ട് ഭാഗങ്ങളാണുള്ളത്.

സൂപ്പർ ഹെവി ബൂസ്റ്റർ (ഒന്നാം ഘട്ടം): വിക്ഷേപണത്തിന് ശേഷം ഈ ബൂസ്റ്റർ ഉപേക്ഷിക്കുകയല്ല ചെയ്യുന്നത്. പരമ്പരാഗത റോക്കറ്റുകളിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായി, ഇത് വിക്ഷേപണ തറയിലേക്ക് തന്നെ തിരിച്ചിറങ്ങുകയും വിക്ഷേപണ ടവറിലെ 'മെക്കാസില്ല' എന്നറിയപ്പെടുന്ന ഭീമാകാരമായ മെക്കാനിക്കൽ കൈകൾ ഉപയോഗിച്ച് ഇതിനെ വായുവിൽ വെച്ച് പിടിച്ചെടുക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

സ്റ്റാർഷിപ്പ് അപ്പർ സ്റ്റേജ് (ബഹിരാകാശ വാഹനം): ഇതാണ് യഥാർത്ഥ അന്തർഗ്രഹ വാഹനം. മനുഷ്യരെയും ചൊവ്വാ കോളനിക്കാവശ്യമായ വലിയ സാമഗ്രികളെയും വഹിക്കുന്നത് ഈ ഭാഗമാണ്.

ഈ മുഴുവൻ സംവിധാനത്തിന്റെയും ഹൃദയം എന്നത് സ്പേസ് എക്സ് വികസിപ്പിച്ചെടുത്ത അത്യാധുനിക 'റാപ്റ്റർ എഞ്ചിൻ' ആണ്. ദ്രാവക മീഥെയ്നും ദ്രാവക ഓക്സിജനുമാണ് ഇതിൽ ഇന്ധനമായി ഉപയോഗിക്കുന്നത്. മണ്ണെണ്ണയോ ഹൈഡ്രജനോ ഉപയോഗിക്കാതെ മീഥെയ്ൻ തിരഞ്ഞെടുത്തതിന് പിന്നിൽ രണ്ട് പ്രധാന കാരണങ്ങളുണ്ട്. ഒന്നാമതായി, ഇത് വളരെ ശുദ്ധമായി കത്തുന്നതിനാൽ എഞ്ചിന് കേടുപാടുകൾ സംഭവിക്കില്ല, ഇത് റോക്കറ്റ് പെട്ടെന്ന് വീണ്ടും ഉപയോഗിക്കാൻ സഹായിക്കും. രണ്ടാമത്തെയും ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ടതുമായ കാരണം, ചൊവ്വയിലെ പ്രാദേശിക വിഭവങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച് മീഥെയ്ൻ അവിടെ വെച്ച് തന്നെ നിർമ്മിക്കാൻ സാധിക്കും എന്നതാണ്. ഇതിനെ 'ഇൻ-സിറ്റു റിസോഴ്സ് യൂട്ടിലൈസേഷൻ' എന്ന് വിളിക്കുന്നു. ചൊവ്വയിൽ വെച്ച് ഇന്ധനം നിർമ്മിക്കാൻ സാധിച്ചാൽ, ഭൂമിയിൽ നിന്ന് മടക്കയാത്രയ്ക്കുള്ള ഇന്ധനം കൂടി ചുമന്നു കൊണ്ടുപോകേണ്ടി വരില്ല.

ബഹിരാകാശത്തെ ഇന്ധനം നിറയ്ക്കൽ പ്രതിസന്ധി

ഭൂമിയിൽ നിന്നും ചൊവ്വയിലേക്ക് നേരിട്ട് പറന്നുയരാൻ സ്റ്റാർഷിപ്പിന് കഴിയില്ല. കാരണം ചൊവ്വയിലേക്ക് പോകാനും അവിടെ നിന്ന് തിരികെ വരാനുമുള്ള ഇന്ധനം ഒറ്റയടിക്ക് വഹിക്കാൻ സ്റ്റാർഷിപ്പിന് ശേഷിയില്ല. അതിനായി ബഹിരാകാശത്ത് വെച്ച് ഇന്ധനം നിറയ്ക്കുന്ന അതീവ സങ്കീർണ്ണമായ ഒരു രീതിയാണ് സ്പേസ് എക്സ് ആവിഷ്കരിച്ചിരിക്കുന്നത്.

ആദ്യം ചൊവ്വയിലേക്ക് പോകേണ്ട പ്രധാന സ്റ്റാർഷിപ്പ് ഭൂമിക്ക് ചുറ്റുമുള്ള ഭ്രമണപഥത്തിൽ എത്തി നിൽക്കും. തുടർന്ന് ഇന്ധനം മാത്രം വഹിച്ചുകൊണ്ടുള്ള 8 മുതൽ 14 വരെ സ്റ്റാർഷിപ്പ് ടാങ്കറുകൾ ഭൂമിയിൽ നിന്ന് വിക്ഷേപിക്കും. ഈ ടാങ്കറുകൾ ബഹിരാകാശത്ത് വെച്ച് പ്രധാന സ്റ്റാർഷിപ്പുമായി ബന്ധിപ്പിക്കുകയും പൂജ്യം ഗുരുത്വാകർഷണത്തിൽ വൻതോതിൽ ദ്രാവക മീഥെയ്നും ഓക്സിജനും കൈമാറുകയും ചെയ്യും. ബഹിരാകാശത്ത് സൂര്യപ്രകാശം തട്ടി ഈ ഇന്ധനം പെട്ടെന്ന് തിളച്ചു മറിയാൻ സാധ്യതയുള്ളതിനാൽ ഈ പ്രക്രിയ അതീവ അപകടം പിടിച്ചതാണ്. ഈ ഓർബിറ്റൽ റീഫ്യൂവലിംഗ് പരാജയപ്പെട്ടാൽ മസ്കിന്റെ ചൊവ്വാ ദൗത്യം പൂർണ്ണമായും തകരും.

ഇന്ധനം നിറച്ച ശേഷം ഭൂമിയും ചൊവ്വയും തമ്മിൽ നേർരേഖയിൽ വരുന്ന 'ഹോഹ്മാൻ ട്രാൻസ്ഫർ വിൻഡോ' തുറക്കുന്നതിനായി കാത്തിരിക്കണം. ഇത് 26 മാസത്തിൽ ഒരിക്കൽ മാത്രമാണ് സംഭവിക്കുന്നത്. ഈ സമയത്ത് സ്റ്റാർഷിപ്പ് കുതിച്ചുയരുകയും ചൊവ്വയിലേക്കുള്ള 6 മുതൽ 9 മാസം വരെ നീളുന്ന ദീർഘമായ യാത്ര ആരംഭിക്കുകയും ചെയ്യും. ഈ യാത്രയിൽ ബഹിരാകാശ സഞ്ചാരികൾ കടുത്ത റേഡിയേഷൻ, ഗുരുത്വാകർഷണമില്ലായ്മ, കടുത്ത മാനസിക ഒറ്റപ്പെടൽ എന്നിവ നേരിടേണ്ടി വരും. ചൊവ്വയുടെ അന്തരീക്ഷത്തിൽ സെക്കൻഡിൽ 7.5 കിലോമീറ്റർ വേഗതയിൽ പ്രവേശിക്കുന്ന സ്റ്റാർഷിപ്പ്, വായുവിന്റെ പ്രതിരോധം ഉപയോഗിച്ച് വേഗത കുറച്ച ശേഷം എഞ്ചിനുകൾ ജ്വലിപ്പിച്ച് നേരെ നിവർന്നു വേണം ചൊവ്വാ ഉപരിതലത്തിൽ ലാൻഡ് ചെയ്യാൻ.

പരീക്ഷണങ്ങളും യാഥാർത്ഥ്യവും: 2023 മുതൽ 2026 വരെയുള്ള യാത്ര

"വേഗത്തിൽ നിർമ്മിക്കുക, വേഗത്തിൽ പറത്തുക, പരാജയങ്ങളിൽ നിന്ന് വേഗത്തിൽ പഠിക്കുക" എന്ന ശൈലിയാണ് സ്പേസ് എക്സ് പിന്തുടരുന്നത്. 2023ലെ ആദ്യത്തെ രണ്ട് സ്റ്റാർഷിപ്പ് പരീക്ഷണങ്ങളും വലിയ പരാജയമായിരുന്നു. ഐഎഫ്ടി-1 (IFT-1) പരീക്ഷണം നിയന്ത്രണം നഷ്ടപ്പെട്ട് മെക്സിക്കോ ഉൾക്കടലിന് മുകളിൽ സ്വയം പൊട്ടിത്തെറിച്ചു. ഐഎഫ്ടി-2 പരീക്ഷണത്തിൽ റോക്കറ്റിന്റെ രണ്ട് ഘട്ടങ്ങളും വിജയകരമായി വേർപിരിഞ്ഞെങ്കിലും പിന്നീട് അന്തരീക്ഷത്തിൽ വെച്ച് തകർന്നു.

2024ൽ ഈ വർഷം സ്പേസ് എക്സിന് വലിയ മുന്നേറ്റമുണ്ടായി. ഐഎഫ്ടി-3 പരീക്ഷണത്തിൽ റോക്കറ്റ് ബഹിരാകാശത്ത് എത്തിയെങ്കിലും തിരിച്ചിറങ്ങുമ്പോൾ തകർന്നു. ജൂണിൽ നടന്ന ഐഎഫ്ടി-4 പരീക്ഷണത്തിൽ രണ്ട് ഭാഗങ്ങളും വിജയകരമായി കടലിൽ നിയന്ത്രിതമായി പതിച്ചു. ഒക്ടോബറിൽ നടന്ന ഐഎഫ്ടി-5 പരീക്ഷണം ചരിത്രമായി മാറി, ഇതിൽ സൂപ്പർ ഹെവി ബൂസ്റ്ററിനെ 'മെക്കാസില്ല' കൈകൾ വായുവിൽ വെച്ച് വിജയകരമായി പിടിച്ചെടുത്തു. എങ്കിലും റോക്കറ്റിന്റെ മുകൾഭാഗം അന്തരീക്ഷത്തിൽ തിരിച്ചിറങ്ങുമ്പോൾ കടുത്ത ചൂട് കാരണം വെല്ലുവിളികൾ നേരിട്ടു.

2025-2026 കാലയളവിൽ ബൂസ്റ്റർ പിടിച്ചെടുക്കൽ കൂടുതൽ കൃത്യതയാർന്നതായെങ്കിലും, ബഹിരാകാശ വാഹനത്തിന്റെ അന്തരീക്ഷ പുനഃപ്രവേശനത്തിലെ സാങ്കേതിക പ്രശ്നങ്ങളും സുരക്ഷാ പരിശോധനകളും കാരണം പരീക്ഷണങ്ങളുടെ വേഗത കുറഞ്ഞു. 2026-ലെ ഭൂമി-ചൊവ്വാ വിന്യാസ സമയത്ത് മനുഷ്യരില്ലാത്ത ആദ്യ പേടകം ചൊവ്വയിലേക്ക് അയക്കാൻ സ്പേസ് എക്സ് പദ്ധതിയിട്ടിരുന്നെങ്കിലും, സാങ്കേതിക തടസ്സങ്ങൾ കാരണം ഈ സമയപരിധി നീണ്ടുപോവുകയാണ് ചെയ്തത്.

ചൊവ്വാ ദൗത്യത്തിന് മുന്നിലുള്ള പ്രധാന തടസ്സങ്ങൾ

ചൊവ്വയിലേക്ക് മനുഷ്യനെ എത്തിക്കുന്നതിനും അവിടെ നിലനിർത്തുന്നതിനും ശാസ്ത്രലോകം ഇനിയും പരിഹരിക്കാത്ത വലിയൊരു കൂട്ടം പ്രശ്നങ്ങളുണ്ട്. ഭാരമേറിയ പേടകങ്ങൾ ലാൻഡ് ചെയ്യാനുള്ള ബുദ്ധിമുട്ട്: ചൊവ്വയുടെ അന്തരീക്ഷം ഭൂമിയുടേതിനേക്കാൾ 1 ശതമാനം മാത്രം സാന്ദ്രതയുള്ളതാണ്. അതിനാൽ പാരച്യൂട്ടുകൾ ഉപയോഗിച്ച് വലിയ പേടകങ്ങളുടെ വേഗത കുറയ്ക്കാനാകില്ല. മനുഷ്യ ദൗത്യങ്ങൾക്ക് 50 മുതൽ 100 ടൺ വരെ ഭാരമുള്ള വാഹനങ്ങൾ ലാൻഡ് ചെയ്യേണ്ടി വരും. ഇതിനായുള്ള സൂപ്പർസോണിക് സാങ്കേതിക വിദ്യകൾ ഇനിയും പൂർണ്ണമായി തെളിയിക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ല.

ഇന്ധന ഉൽപ്പാദനത്തിലെ വെല്ലുവിളികൾ: ചൊവ്വയിലെ കാർബൺ ഡയോക്സൈഡും ഐസും ഉപയോഗിച്ച് മീഥെയ്ൻ നിർമ്മിക്കുന്ന പ്രക്രിയയ്ക്ക് വലിയ തോതിലുള്ള ഊർജ്ജം ആവശ്യമാണ്. ഇതിനായി മെഗാവാട്ട് ശേഷിയുള്ള ന്യൂക്ലിയർ റിയാക്ടറുകൾ ചൊവ്വയിൽ സ്ഥാപിക്കേണ്ടി വരും, ഇത് നിലവിൽ ലഭ്യവുമല്ല.

മാരകമായ റേഡിയേഷൻ: മാസങ്ങൾ നീളുന്ന യാത്രയിലും ചൊവ്വാ ഉപരിതലത്തിലും ബഹിരാകാശ സഞ്ചാരികൾക്ക് കടുത്ത പ്രപഞ്ച കിരണങ്ങളും സൗരവികിരണങ്ങളും ഏൽക്കേണ്ടി വരും. ഇത് ക്യാൻസറിനും തലച്ചോറിലെ കോശങ്ങളുടെ നാശത്തിനും കാരണമാകാം.

ആരോഗ്യ പ്രശ്നങ്ങളും ആശയവിനിമയ തടസ്സവും: ഗുരുത്വാകർഷണമില്ലായ്മ കാരണം മനുഷ്യന്റെ അസ്ഥികളും പേശികളും ദുർബലപ്പെടും. കൂടാതെ, ചൊവ്വയിൽ നിന്നും ഭൂമിയിലേക്ക് ഒരു സന്ദേശം എത്താൻ 4 മുതൽ 24 മിനിറ്റ് വരെ സമയമെടുക്കും. സൂര്യൻ ഭൂമിക്കും ചൊവ്വയ്ക്കും ഇടയിൽ വരുന്ന രണ്ടാഴ്ചക്കാലം ആശയവിനിമയം പൂർണ്ണമായും തടസ്സപ്പെടും. ഈ സമയത്ത് എന്തെങ്കിലും അടിയന്തിര സാഹചര്യമുണ്ടായാൽ ബഹിരാകാശ സഞ്ചാരികൾ ഒറ്റയ്ക്ക് തന്നെ തീരുമാനങ്ങൾ എടുക്കേണ്ടി വരും.

ഇലോൺ മസ്കിന്റെ പക്കൽ ഒരു ട്രില്യൺ ഡോളറിലധികം സമ്പത്ത് ഉണ്ടെങ്കിലും, ചൊവ്വാ ദൗത്യം എന്നത് പണം കൊണ്ട് മാത്രം പെട്ടെന്ന് തീർക്കാവുന്ന ഒന്നല്ലെന്നാണ് ശാസ്ത്രജ്ഞർ വ്യക്തമാക്കുന്നത്. സ്പേസ് എക്സിന്റെ എഞ്ചിനീയറിംഗ് പുരോഗതിയെ അഭിനന്ദിക്കുമ്പോൾ തന്നെ, മസ്കിന്റെ സമയപരിധികൾ പലപ്പോഴും അമിത പ്രതീക്ഷകൾ നിറഞ്ഞതാണെന്ന് മാഴ്സ് സൊസൈറ്റി പ്രസിഡന്റ് റോബർട്ട് സുബ്രിൻ ഉൾപ്പെടെയുള്ള വിദഗ്ദ്ധർ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നു. ജർമ്മനിയിലെ ടെക്നിക്കൽ യൂണിവേഴ്സിറ്റി ഓഫ് ഡ്രെസ്ഡനിലെ ബഹിരാകാശ ഗതാഗത വിഭാഗം മേധാവി ക്രിസ്റ്റ്യൻ ബാച്ച് വ്യക്തമാക്കുന്നത് ഈ പദ്ധതി നിലവിലെ സാഹചര്യത്തിൽ ഒട്ടും പ്രായോഗികമല്ല എന്നാണ്. സാങ്കേതികമായി ഇത് സാധ്യമാണെങ്കിലും പ്രായോഗിക തലത്തിൽ മനുഷ്യന് ചൊവ്വയിൽ കോളനികൾ സ്ഥാപിക്കാൻ ഇനിയും ഒരുപാട് വർഷങ്ങൾ കാത്തിരിക്കേണ്ടി വരും.