ഇന്ത്യയ്ക്ക് എണ്ണ വാങ്ങാൻ ആരുടേയും 'അനുമതി' ആവശ്യമില്ല; ആ വാദം യാഥാർത്ഥ്യത്തെ വളച്ചൊടിക്കൽ

ഇന്ത്യയുടെ രാഷ്ട്രീയ-മാധ്യമ മേഖലകളിൽ അടുത്തിടെ ഒരു പ്രത്യേക വാദം ചർച്ചയായി ഉയർന്നു വന്നിരിക്കുകയാണ്. ഇറാൻ-യുഎസ്-ഇസ്രായേൽ സംഘർഷത്തിനിടെ റഷ്യൻ എണ്ണ വാങ്ങുന്നതിൽ യുഎസ് തീരുവ സമ്മർദ്ദം കുറയ്ക്കുകയും താത്കാലികമായി അനുമതി നൽകുകയും ചെയ്‌തു എന്ന റിപ്പോർട്ടുകൾക്ക് പിന്നാലെയാണ് ഈ വാദം ഉയർന്നുവന്നത്.

റഷ്യയിൽ നിന്ന് ക്രൂഡ് ഓയിൽ വാങ്ങാൻ ഇന്ത്യക്ക് യുഎസിന്റെ 'അനുമതി' വേണമെന്നാണ് പ്രതിപക്ഷ പാർട്ടികൾ ഇതിനെ വ്യാഖ്യാനിക്കുന്നത്. ഈ വ്യാഖ്യാനം തെറ്റിദ്ധാരണ ഉണ്ടാക്കുന്നതു മാത്രമല്ല, ഇന്ത്യയുടെ ഊർജ്ജ നയതന്ത്രത്തെയും സാമ്പത്തിക നയങ്ങളെയും കുറിച്ചുള്ള അടിസ്ഥാനപരമായ ധാരണയില്ലായ്‌മയെയും തുറന്നുകാട്ടുന്നതാണ്.

ബാഹ്യ അനുമതിക്ക് വിധേയമല്ല ഇന്ത്യൻ ഊർജ്ജ നയം

വസ്‌തുതകൾ പരിശോധിക്കുകയാണെങ്കിൽ, ദേശീയ താൽപ്പര്യങ്ങളും തന്ത്രപരമായ സ്വയംഭരണവുമാണ് ഇന്ത്യയുടെ ഊർജ്ജ നയത്തിന് പിന്നിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്നത്. ആഗോള ഊർജ്ജ വിപണിയിലെ ഏറ്റക്കുറച്ചിലുകൾക്കിടയിൽ, ഏതെങ്കിലും ബാഹ്യ അനുമതിക്ക് വിധേയമായിട്ടല്ല ഇന്ത്യയുടെ നയങ്ങൾ രൂപപ്പെടുന്നത്. ഇന്ത്യയുടെ മൊത്തം ക്രൂഡ് ഓയിൽ ഇറക്കുമതിയുടെ 25-30 ശതമാനം റഷ്യയിൽ നിന്നാണെന്നത് ഈ വാദത്തെ സാധൂകരിക്കുന്നു.

2026 ഫെബ്രുവരിയിൽ, റഷ്യ ഇന്ത്യയുടെ ഏറ്റവും വലിയ ക്രൂഡ് ഓയിൽ വിതരണക്കാരായി തുടർന്നു. ഇന്ത്യൻ റിഫൈനറികൾ പ്രതിദിനം ഏകദേശം 10 ലക്ഷം മുതൽ 17 ലക്ഷം ബാരൽ വരെ റഷ്യൻ ക്രൂഡ് ഓയിൽ ഇറക്കുമതി ചെയ്‌തു. ഇത് ഇന്ത്യയുടെ മൊത്തം എണ്ണ ഇറക്കുമതിയുടെ ഏകദേശം 25-30 ശതമാനം വരുമെന്നും, മാസത്തിൽ ഏകദേശം 280 ലക്ഷം മുതൽ 480 ലക്ഷം ബാരൽ വരെ റഷ്യൻ എണ്ണയാണ് ഇന്ത്യ വാങ്ങിയതെന്നുമാണ് കണക്കുകൾ.

ലളിതമായി പറഞ്ഞാൽ, ഇന്ത്യ ഏകദേശം പ്രതിദിനം 10 ലക്ഷം ബാരൽ റഷ്യൻ എണ്ണ വാങ്ങുന്നുണ്ട്. ഈ കണക്കുകൾ മാത്രം പരിശോധിച്ചാൽ, ഇന്ത്യയുടെ ഊർജ്ജപരമായ തീരുമാനങ്ങൾ വിദേശ ശക്തികളാൽ നിയന്ത്രിക്കപ്പെടുന്നു എന്ന വാദം അടിസ്ഥാനരഹിതമാണെന്ന് വ്യക്തമാകും. റഷ്യൻ എണ്ണ വാങ്ങാൻ ഇന്ത്യക്ക് അമേരിക്കൻ അനുമതി വേണ്ടിയിരുന്നെങ്കിൽ, ഇത്രയും വലിയ തോതിലുള്ള ഇറക്കുമതി ഒരിക്കലും നടക്കില്ലായിരുന്നു.

ഇന്ത്യയുടേത് ഊർജ്ജ സുരക്ഷയിൽ ഊന്നിയ നയം

ഇന്ത്യയുടെ നയം ലളിതമായ ഒരു തത്വത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ളതാണ്: 140 കോടി ജനങ്ങൾക്കുള്ള ഊർജ്ജ സുരക്ഷ. ഇത് പലതവണ ആവർത്തിക്കപ്പെട്ടിട്ടുള്ള കാര്യമാണ്. എണ്ണ ദീർഘകാല നയതന്ത്രത്തിലെ ഒരു ഒത്തുതീർപ്പ് വിഷയമല്ല, മറിച്ച് ഒരു തന്ത്രപരമായ അത്യാവശ്യമാണ്. ഇന്ത്യ അതിന്റെ ക്രൂഡ് ഓയിൽ ആവശ്യകതയുടെ 85 ശതമാനത്തിലധികം ഇറക്കുമതി ചെയ്യുകയാണ്.

ഇങ്ങനെയൊരു സാഹചര്യത്തിൽ, വില, വിതരണത്തിലെ സ്ഥിരത, ഭൗമരാഷ്ട്രീയപരമായ വെല്ലുവിളികൾ, ആഭ്യന്തര പണപ്പെരുപ്പം എന്നിവയെല്ലാം സർക്കാർ നിരന്തരം സന്തുലിതാവസ്ഥയിൽ നിലനിർത്തേണ്ടതുണ്ട്. കിഴിവ് നിരക്കിൽ വാങ്ങുന്ന ഓരോ ബാരൽ എണ്ണയും ഗതാഗതച്ചെലവിനെയും ഉൽപ്പാദനച്ചെലവിനെയും വൈദ്യുതി നിരക്കുകളെയും അന്തിമമായി ഇന്ത്യയിലെ സാധാരണക്കാരുടെ ബജറ്റിനെയും നേരിട്ട് ബാധിക്കുന്നു.

ഇന്ത്യ നടപ്പാക്കിയത് വൈവിധ്യവൽക്കരണം

ഈ കാരണത്താൽ തന്നെയാണ് 2022-ൽ യുക്രൈൻ യുദ്ധം ആരംഭിച്ചതിന് ശേഷം ഇന്ത്യ അതിന്റെ ഊർജ്ജ സ്രോതസ്സുകൾ വൈവിധ്യവൽക്കരിച്ചത്. റഷ്യൻ ക്രൂഡ് ഓയിൽ മത്സരാധിഷ്ഠിതമായ വിലയിലും വലിയ അളവിലും ലഭ്യമായതിനാൽ അത് ആകർഷകമായി മാറി. ഇന്ത്യൻ റിഫൈനറികൾ വിവേകത്തോടെ പ്രവർത്തിക്കുകയും, ആഗോള വിലവ്യതിയാനങ്ങളിൽ നിന്ന് ഉപഭോക്താക്കളെ സംരക്ഷിക്കുന്ന ഈ തന്ത്രത്തിന് സർക്കാർ പിന്തുണ നൽകുകയും ചെയ്‌തു എന്നതും ശ്രദ്ധേയമാണ്.

ആ സമീപനം ഇന്നും തുടരുകയാണ്. റഷ്യ, ഗൾഫ് രാജ്യങ്ങൾ, മറ്റ് വിതരണക്കാർ എന്നിവരുമായി എന്നതുപോലെ ഇന്ത്യ യുഎസുമായും സംഭാഷണങ്ങൾ നടത്തുന്നുണ്ട്. പ്രധാന സാമ്പത്തിക ശക്തികൾ തമ്മിലുള്ള നയതന്ത്രത്തിൽ വ്യാപാര ചർച്ചകൾ, തീരുവകൾ, രാഷ്ട്രീയ സന്ദേശങ്ങൾ എന്നിവയെല്ലാം സ്വാഭാവികമായും ഉൾപ്പെടും. എന്നാൽ ഇത്തരം ചർച്ചകളെ അനുമതിയായി വ്യാഖ്യാനിക്കുന്നത് യാഥാർത്ഥ്യത്തെ വളച്ചൊടിക്കലാണ്.

തുടക്കം മുതൽ തന്നെ ഇന്ത്യയുടെ നിലപാട് വളരെ വ്യക്തമായിരുന്നു. വിപണി സാഹചര്യങ്ങളും ദേശീയ താൽപ്പര്യങ്ങളുമാണ് തങ്ങളുടെ ഊർജ്ജ വാങ്ങലുകളെ നിർണയിക്കുന്നതെന്ന് ന്യൂഡൽഹി ആവർത്തിച്ച് പ്രസ്‌താവിച്ചിട്ടുണ്ട്. റഷ്യൻ എണ്ണ വാങ്ങുന്നതുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് യുഎസ് ശിക്ഷാനടപടികൾ പ്രഖ്യാപിച്ചിട്ടും, ഇന്ത്യ ഇറക്കുമതി നിർത്തിയില്ല. പകരം, മറ്റ് പങ്കാളികളുമായി സഹകരണം നിലനിർത്തിക്കൊണ്ട് വിതരണ സ്രോതസ്സുകൾ വൈവിധ്യവൽക്കരിക്കുന്നത് തുടരുന്നു. ഇത് കീഴടങ്ങലല്ല, തന്ത്രപരമായ സ്വയംഭരണമാണ്.

നിലവിലെ ഭൗമരാഷ്ട്രീയ സാഹചര്യവും ഈ യാഥാർത്ഥ്യം കൂടുതൽ ഉറപ്പിക്കുന്നു. പശ്ചിമേഷ്യയിലെ സംഘർഷങ്ങൾ കാരണം ഖത്തർ താത്ക്കാലികമായി വാതക ഉത്പാദനം നിർത്തിവെച്ചതോടെ ആഗോള ഊർജ്ജ വിപണി സമ്മർദ്ദത്തിലാണ്. അത്തരം സാഹചര്യങ്ങളിൽ, ഒരു ഉത്തരവാദിത്തമുള്ള സർക്കാർ തങ്ങളുടെ സംഭരണ മാർഗ്ഗങ്ങൾ വികസിപ്പിക്കുകയാണ് വേണ്ടത്.

അല്ലാതെ ഒരിക്കലും പരിമിതപ്പെടുത്തുകയല്ല ചെയ്യേണ്ടത്. റഷ്യ അത്തരം ഒരു പ്രധാന ബദൽ മാർഗമായി തുടരുന്നു. അതിനാൽ, ഇന്ത്യയുടെ എണ്ണ നയം പ്രത്യയശാസ്ത്രപരമോ ബാഹ്യമായി നിർണ്ണയിക്കപ്പെട്ടതോ അല്ല. ഇത് പ്രായോഗികവും പരമാധികാരമുള്ളതും സാമ്പത്തികപരമായ ആവശ്യകതകളെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ളതുമാണ്.

എണ്ണ വാങ്ങുന്നതിന് വിദേശ തലസ്ഥാനങ്ങളുടെ അനുമതി ഇന്ത്യക്ക് ആവശ്യമാണെന്ന് വാദിക്കുന്നവർ ഒരു അടിസ്ഥാന സത്യം വിസ്‌മരിക്കുന്നു: ഇന്ത്യയെപ്പോലുള്ള വലിയ രാജ്യങ്ങൾ അവരുടെ ഊർജ്ജ തീരുമാനങ്ങൾ പുറത്തു നിന്നും ഒരിക്കലും സ്വീകരിക്കുന്നില്ല. മറിച്ച് അവർ ചർച്ച ചെയ്യുകയും, വൈവിധ്യവൽക്കരിക്കുകയും, അവരുടെ പൗരന്മാർക്ക് ഏറ്റവും മികച്ചത് ലഭിക്കുമെന്ന് ഉറപ്പാക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഇതാണ് ഇന്ത്യയും നിലവിൽ ചെയ്യുന്നത്.

English summary

India Does Not Need Anyone's 'Permission' To Buy Oil; Countrys Energy Policy Focused On Autonomy.